تبلیغات
Untitled Document
دریافت کد خوش آمد گویی

.:::بهشت گمشده ی ایران:::.

.:::بهشت گمشده ی ایران:::.
پشت این پنجره جز هیچ بزرگ هیچ نیست... 

من حسینم، پناهی‌ام؛ سال‌هاست که مرده‌ام + تصاویر و زندگینامه

۹ سالی می‌گذرد که حسین در “دژکوه” آرمیده همو که آهسته در گوش باد می‌گفت: “من حسینم، پناهی‌ام، خودمو می‌بینم، خودمو می‌شنفم تا هستم جهان ارثیه بابامه، سلاماش و همه عشقاش و همه درداش، تنهائیاش. وقتی هم نبودم مال شما.”

به گزارش بویرنیوز، سال ۱۳۳۵ در روستایی کوچک در کهگیلویه کودکی متولد شد “هراسان از حقایقی که چون باریکه‌ای از نور، از سطح پهن پیشانیش می‌گذشت”.

کودکی که فارغ از هجای ناهنجار بودن‌ها و نبودن‌ها، چگونه ماندن را آموخت و ”مشکلات راه مدرسه باعث شد تا به باران با همه عظمتش بدبین شود”.

حسین پناهی کودکی است که “در ۱۱ سالگی با سری تراشیده و کت بلندی که از زانوانش می‌گذشت به دنیای کفش پا نهاده”.

کودکی روستایی که “در حسرتی مجهول، سهم گندم خود را به بلدرچین‌های گرسنه می‌بخشید”.

من حسینم، پناهی‌ام؛ سال‌هاست که مرده‌ام + تصاویر و زندگینامه

همو که با فلسفه عشق به ستاره‌ها می‌اندیشید و می‌خواند، “وقتی جغدها می‌خواندند و به جای کشتن مارها، از پاهایش مواظبت می‌کرد”.

حسین به تعبیر خودش “یک روستازاده حیران است که الاکلنگ وجودش در گذر از تضادهای ناگزیر و ناخواسته در برخورد با مسائل به شکل اغراق آمیزی در نوسان فرازها و فرودهاست.”

روستازاده‌ای که “کفایت می‌کرد او را حرمت آویشن و از دیوار راست بالا رفت به معجزه کودکی با قورباغه‌ای در جیبش”.

این روستازاده‌ای کوچک با دغدغه‌های بزرگ راهی شهر شد و چندی نگذشت که در هیئت طلبه‌ای جوان به روستا بازگشت و گفت: “خدا، تو جوانه انجیره خدا، تو چشم پروانه است وقتی از روزنه پیله اولین نگاهش به جهان می‌افته، بام ذهن آدمی، حیات خانه خداست”.

مردی که “به سرانگشت پا هرگز دستش به شاخه هیچ آرزویی نرسید”، دوباره ترک دیار می‌کند و روزگارش با غربت و تنهایی عجین می‌شود.

پناهی شاعری بود که در کالبد کوچکش نمی‌گنجید و “حراج می‌کرد همه رازهایش را یک جا، دلقک می‌شد با دماغ پینوکیو”.

من حسینم، پناهی‌ام؛ سال‌هاست که مرده‌ام + تصاویر و زندگینامه

حسین با دلمشغولی‌های زمانه بیگانه بود و دلتنگ کفشهایی که “ابتکار پرسه‌هایش بود و چتری که ابداع بی‌سامانی‌هایش”.

حسین پناهی شاعری بود که با زندگیش شعر می‌سرود، با زندگیش فیلسوف بود و با زندگیش در سایه خیال می‌زیست.

حسین را از نوشته‌هایش می‌شناسند، گرایش او را به کودکی‌هایش می‌ستایند و او را فارغ از سینما، تئاتر، نویسندگی و شعر، کودکی می‌بینند که در عروج به انسانیت به رتبه‌ای دست یافته است.

مردی که می‌گفت:

“پرده پنجره چشماتو

وردار و ببین دنیا را، دیدنیه!!

چشم ما رفتنیه!

زندگی مهلت پرسیدن به ماها نمی‌ده”.

حسین پناهی دیگر گونه دوست می‌داشت و دیگر گونه زندگی می‌کرد و آمده بود تا بگوید که “باید به جایی برگردیم که رنگ دامنه‌هایش، تسکین بخش اندوه بی‌پایانمان باشد!”

او شاعری بود که زاده “ستاره‌ها” بود و دغدغه “نمی‌دانم‌ها” را داشت و”اشکهایش خون بهای عمر رفته‌اش بودند.

او اولین کسی است که “در دایره صدای پرنده‌ای بر سرگردانی خود خندیده است”.

من حسینم، پناهی‌ام؛ سال‌هاست که مرده‌ام + تصاویر و زندگینامه

حسین تنها ماند و چه “میهمان بی‌دردسری” بود، زمانی که در غربت غروب کرد. “چیزی بود شبیه زندگی” که همچون “دو مرغابی در مه” با “ستاره‌ها” پیوند خورد و “گم شددر هیاهوی شهر”.

حسین را در واژه‌ها و سطرهای دلنوشته‌هایش می توان یافت و به دنیای نا آشنای زندگیش رسید.

دنیایی که با شعر و فلسفه معنا می‌شد، با “تلاش روشن باله ماهی با آب، بال پرنده با باد، برگ درخت با باران و پیچش نور در آتش.”

او از “هندسه منظم گلها” تا “سجود گیاهان” را به تماشا نشست و زمانی می‌خواست برگردد به کودکی” و “انسان هیچگاه برای خود مامن خوبی نبوده است”.

این روزها مردادماهی است که تنهایی‌هایش به پایان رسید و بازگشت به همانجایی که سال‌ها قبل از درخت انجیری پایین آمد، همانجا که “رنگ دامنه‌هایش، تسکین بخش اندوه بی‌پایانش بود”.

کتیبه خوان قبایل دور!

حسین پناهی “سرگذشت کودکی است که به سرانگشت پا هرگز دستش به شاخه هیچ آرزوئی نرسیده است، کودکی که هرشب گرسنه می‌خوابید و چند و چرا نمی‌شناخت دلش”.

و به قول خودش حکایت ناتمام من “حکایت آدمی است که جادوی کتاب مسخ و مسحورم کرده  تا بدانم و بدانم و بدانم، به وار، وانهادم مهر مادریم را، گهواره ام را به تمامی”.

من حسینم، پناهی‌ام؛ سال‌هاست که مرده‌ام + تصاویر و زندگینامه

من حسینم،

این جایم، بر تلی از خاکستر

پا بر تیغ می‌کشم

و به فریب هر صدای دور

از شوق به هوا می پرم

آری!از شوق به هوا می پرم

و خوب می‌دانم

سال‌هاست که مرده‌ام.

…………………….


[ چهارشنبه 16 مرداد 1392 ] [ 12:38 ب.ظ ] [ احتشام زابلی نژاد ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Mihan Skin :.

درباره وبلاگ

اهل سیسختم
روزگارم چول(خراب)است
تکه نانی داشتم که گرانش کردند
مادرم هر دم پای خمیر خواهرانم میکنند واری(نان درست میکنند)
پدرم غصه میخورد ازپی بیکاری
اما باز میگویم تا شله ماشکی هست زندگی باید کرد.
(سهراب سیسختی)

سلام خدمت دوستان گلم
بهتون خوش اومد میگم و.....
امیدوارم ازوبلاگ لذت برده باشید.
موفق باشید.
آاونایی که چاکرشونم
بازدیدهای بروبچ امروز : 3 نفر
بازدیدهای بروبچ دیروز : 7 نفر
کل بازدیدهای بروبچ : 2386 نفر
بازدید این ماه : 72 نفر
بازدید ماه قبل : 915 نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
a href="http://parsbanner.ir">کسب درآمد از اینترنت با پارس بنر - سایت تبلیغاتی پارس بنر , کسب درآمد از اینترنت , حداقل برداشت 500 تومان ابتدا نیت كنید

سپس برای شادی روح حضرت حافظ یك صلوات بفرستید

.::.حالا كلید فال را فشار دهید.::.

برای گرفتن فال خود اینجا را كلیك كنید
دریافت کد فال حافظ برای وبلاگ

دیکشنری آنلاین

دیکشنری آنلاین